De Parabel van Hinnerk Sluurbeen

As Hinnerk Sluurbeen, de sien Läven lang ümmer unnen bläven was un sik unnen maneerlich sien lüttken Spaoß maoket här, nao sien Dode upwaokede, do was he van dat glaihnige Lecht, dat över um körn, boll blind, un he frög den Engel, de näben üm stünd: „Wor bün ik nu?"
De Engel, de alle Spraoken verstünd, sä ganz luutgerecht up sien Ollnborger Platt: „Du büst nu baoven, in'n Himmel."
Hinnerk föhlde, dat he in den lächten Sog siene Beene gaornich mehr brukete un mit siene Seele flügge wörd. Aower as he nao unnen keek, würd um swindelig, weil he alltied leiwer nao unnen käken här as nao baowcn. He frög: „Güff et denn kiene Seligkeit in de Deepde?"
De Engel smüsterte, sweeg aover un wüß nich, of he, so as he et vörhär, Hinnerk Sluurbeen noch högerup schuven schul.