Ju Schäddeler Klokke in dän Krätseldoabe

In ju Tied, as doo Mansfäldere in Aast-fräislound wieren, moakeden jo altoumätsen Uutfal ätter’t Seelterlound.

Insen koomen jo mäd 'n poor hunnert Mon un noomen do Schäddeler ju Klokke ut dän Touden un ronnen deer mäd wäch. Do Schäddeler Monljuude wieren just nit aal In  Huus. Do aber inne wieren, moasten dät mäd oaine Oogene bekiekje, wo jo him ju Klokke tou dän Touden uutoarbaideden un foudels moakeden , dät jo deermäd wächkoomen. Wilst do Mansfäilder deermäd tougoang wieren un al twiske Schäddel un Hollen mäd ju Klokke unnerwains wieren, koom dät Foulk touhoope. Do kwaad deer aan: ,,Ljuude, wol’n wie uns ju Klokke nieme läite fon so min Foulk? Dät schäl nit geböarje! Häi, fluks bäätätter!" Deertou wieren do Schäddeler fluks kloar. Jo hoalden do Mansfäilder boalde ien, noomen him ju Klokke mäd Gewalt wier ou un häuen do Suldoaten, dät jo Rietuut nieme moasten.

As jo ju Klokke wier in Schäddel hieden, kwaad deer aan, die dät Woud hiede: ,,Dät is hier nit goud mäd, dät wie him ju Klokke wier ounuumen hääbe, wie hääbe dät  nu mäd twoohunnert tou dwoon häiwed, man nit loange moor, dan kuume twooduusent un dan mouten wie se daach noch miste, wan wie se nit anne Siede brange. Dan wät dät lääste noch läpper as dät eerste, un dät Jäild, dät in Schäddel is, dät nieme se deer dan noch tou mee. Wie dwo niks beeter, as wie gunge bie, nieme all dät Jäild, dät wie hääbe, dwo dät inne Klokke, läite hier, dät unnerste ätter buppen, in dän Krätseldoabe sakje un lääse deer 'n grooten Steen ap. Wan do Mansfäilder dan wääge sunt, gunge wie wai un hoalje ju Klokke mäd dät Jäild wier uut dän Doabe. Dän Foarsleek noomen aal oun, un  dieden dät dan uk so.

Ätters, as doo Mansfäilder wääge wieren, wüllen jo uk insen wai un hoalje ju Klokke mäd dät Jäild wier hääruut ut dän Doabe. Man wät waas deer do tou dwoon?

Ju Klokke mäd dät Jäild un dän Steen waas so fier in ju wooke Gruunde deelsakked, dät deer wäil Huushööchte Woater apstude Ju Klokke waas uunmuugelk tou kriegen, un so schäl ju Klokke mäd dät Jäild un dän Steen deerap deer noch oanesitte bit nu tou.

Loange Tied deerätter kreegen wäkke uut Schäddel dät inne Kop, dän Doabe loos tou schäppen, so as Lümke Gaarelt, Häärbärchs Ailt, Büterjans Aljert, Bette Wääd un sin Bruur Ailt, do nu al loange dood sunt. Joo spiekerden Taarbooljen un Stokke touhoope un deerap mäd twäin Mon an 't

schäppen, eenige mäd n’Wonnen, oankelde mäd Oosfeete. Jo kreegen dät Woater deer so fier uut, dät jo dän groote Steen al tou sjoon kreegen, deerunner ju Klokke lääse schäl. Fokke Wilke, die noch loange ätterdäm lieuwde,  fertälde, dät hie dän Steen blouked häd, as hie tou'n Foarschien koom. Un eenige Schäddeler, so uk n’oold Wieuw, Borchmanns Liesbeth, hääbe ap dän Steen steen.

Nu geen dät an 't Schäppen un Allarmjen, dät doo Ljuude in dät Täärp dät heerden.  Doo ronnen deer aal ap tou un wül’n uk mee tou dät Jäild heere. Dät wüüln do eerste him nit toustounde, dät jo hieden sik deer boalde bie hauen un ju Woaterwälle in dän Doabe smeet so stäärk ap, dät jo dät Woater nit läiger kriege kuden. Do moasten jo dät foar Nood toureeke un lääse läite wät deer lait. Die Doabe ronn wier ful fon Woater un an Loosschäppen wude nit wier tocht.

 Inne Hitlertied wude fonne Ticheläi ju Motorpumpe mäd loange Slauche ut de Leemdoabe hoald un die Krätseldoabe loospumped. Die Doabe wude bit appe hädde Gruunde unnerrsoacht. Mäd Mudde toudäkkede Steene wuden fuunden  un uumekierd, man ju Klokke waas nit tou fienden. Nu geen dät Räiden loos, wo dä muugelk waas. As fergeene Häärst 1959  ju Äi  liek greeuwen wude, waas deer noch eenmoal Hoopenge. Do Baggere oaber brochten uk neen Klokke ätter buppen.

 

Übersetzung

Die Sage lässt sich hier als wav-Datei auf saterfriesisch downloaden