Plattdütsch in Helmestidde
| Mien Name was Stroppl
Mien Name Stroppl, dä passe woll ook sau rechtig tau mick. Ick was en Terrier, kein son ganzen echten, nich sau ein, den se „von un tau“nennen daut in siene lange Ahnentafle. Nää, en betten harre ick ook von´n Dörpstraatenhund. Un wie echte Dörpjungens was ick en richtijen Vijjelien´ nstrieker. Bie mien´n Herrn mosste ick pariern, dat was innespelt. Wenn hei
sää, hier bliffst´e lijjen-aff- lejjen nennt´n dat-
denne könne sick ook droppe vorrlaaten. Dat jille besunners, wenn
ick opp wat oppassen sölle, Fahrrad, Mantel, Mütze oder wat noch
sau. Hüüte nuu harre mick de Herre seine Jacke henneleggt. Da
kamm de Onkel von mien´n Chef vorbie. Den jücke woll et Fell
en betten. Sau wolle mal seihn, off ick en guen Oppasse- Hund wörre,
un faate daforre naa de Jacke. Wat nuu? Bieten dörrste ick nich. De
Onkel hööre ja tau Famielje. Awer son Opphäjestücke
wegnehmen laaten, dat könne ja okk nich angahn.
Könnt Diere denken? Stroppl, ick konne dat. Oder nich? Wilhelm Schrader
|
Mein Name war Stroppl
Mein Name Stroppl passte wohl auch so richtig zu mir. Ich war ein Terrier
, kein ganz echter ,
Bei meinem Herrn musste ich parieren , das war eingespielt . Wenn er
sagte , hier bleibst du
Der Onkel war eigentlich mein Freund . Er wollte ja auch nur Spaß
machen .
Können Tiere denken ? Stroppl konnte das. Oder nicht ?
|
Hauptseite taurügge taun Anfang von dat Plattdütsche